راهکار تنبلی

یک راهکار تنبلی: همیشه اهمال کاری و تنبلی یا با عبارت شیک تر ” به تعویق انداختن کار ها” ، در بیشتر موارد باعث مشکلات زیادی برایم می شد و مرا آزار می داد.تا این که با فرآیند کوچینگ آشنا شدم و شروع به برگزاری جلسه با مراجعانم کردم. در این جلسات متوجه شدم تمام کسانی که بخشی از چالش آنها تنبلی یا اهمال کاری بود،

به کفایت از ذکاوت و خرد بهره داشتند که با یک یا چند سوال خوب ، ریشه اهمال کاری و تنبلی خود را بیان کنند و برای کنار گذاشتن آن راه حل ارائه کنند.

این به راستی برای من هیجان انگیز بود. زیرا شاکله اصلی “کوچینگ”  اعتقاد به توانمند بودن مراجع برلی حل چالش هایش است و اوست که  تمامی پاسخ های مورد نیاز خود را می‌داند.

فقط نیاز به این دارد که غباری که بر افکارش نشسته در جلسه برداشته شود.

جالب‌تر این که ، راه کار های همه در نهایت با ادبیات مختلف به این نکته می رسید که همه اراده رد شدن از این اهمال کاری و تنبلی را داشتند.

به شرطی که در گفتگوی درونی با خود ، ضرری که با تنبلی یا اهمال کاری دچار آن می شویم را به خودمان یادآوری کنیم و هم زمان با به یاد آوردن پیشرفتی که در صورت انجام به موقع آن فعالیت نصیب ما می شود  ، می توانیم از این سد عبور کنیم.

به بیان آکادمیک یاد آوری اهرم رنج و لذت باعث می شود که به سمت اقدامگرایی پیش برویم و اهمال کاری و تنبلی را کنار بگذاریم.

اهرم رنج و لذت این نکته را بیان می کند که انجام دادن یک کار چه لذت و منفعتی را به همراه دارد و عدم انجام دادن یا به تعویق انداختن آن چه ضرر هایی برایمان در پی دارد.

از نظر من برای تاثیر گذاری یک مطلب  باید از عبارت های ساده تری که تاثیر عمیق تر می گذارند استفاده کرد . در این مورد من به جای اهرم رنج و لذت از این عبارت استفاده می کنم :

“بها یا تاوان”

هر تصمیمی که می گیریم دو روی سکه “بها یا تاوان ” را برای ما به ارمغان می آورد.

برای مثال ورزش کردن بهایی دارد  و آن اختصاص وقت و انجام تمرین های بدنی به صورت منظم و روزانه است و ما این بها را در برابر تناسب یا سلامت جسمانی پرداخت می کنیم ،

اما اگر به برنامه روزانه پایبند نباشیم و در آن اهمال کنیم یا بهانه انجام کار های دیگر را بیاوریم تاوان آن عدم سلامت عمومی و عدم تناسب  در طول زندگی خواهد بود که بدن را آماده پذیرش بالقوه بسیاری از بیماری ها خواهد کرد.

همین نوع گفتگو با خود را به بقیه کار هایی که باید انجام دهید و درباره آن اهمال کاری می کنید تعمیم بدهیم .

قانون “بها یا تاوان” همیشه یک فاکتور ثابت دارد : “زمان”

ما همیشه هر تصمیمی که به انجام دادن یا اهمال کاری در موضوع را می گیریم داریم با ارزش ترین دارایمان را که عمرمان است را هزینه می‌کنیم.

در ذهن داشتن این موضوع باعث می شود که کمی جدی تر به اجرا کار های خود فکر کنیم.

دومین فاکتور گفتگوی مدام با خودمان است.

زیرا در توجیه کردن دیگران استاد هستیم ولی وقتی با خودمان صحبت می کنیم توجیه و گول زدن خودمان بی فایده می شود.

در پایان این نکته اساسی را باز یادآوری می کنم :

اساسی ترین بخش تاوانی که در اهمال کاری پرداخت خواهیم کرد زمان ماست.

تنها دارایی که در یک روز همه به یکسان در اختیار دارند و قابل بازگشت نیست.

در کامنت برایم بنویسید شما کدام را انتخاب می کنید؟

“بها یا تاوان”

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از کوکی ها استفاده می کند تا تجربه مرور بهتری را به شما ارائه دهد. با مرور این وب سایت ، شما با استفاده از کوکی ها موافقت می کنید.